Sevgiden Kaynaklı Mutsuzluk

Çok fazla şey var.

"Ulaşılamayan şeyin bedene naklettiği huzursuzluğu yok etmek için beklenti içerisine gireriz." der bazıları. Bazıları, "Kırılmamak için beklentisiz yaşam; en güzel yaşamdır." der.

Bazen birisinden hoşlanırsın ancak o senden hoşlanmaz. Bazen o senden hoşlanır sen ondan hoşlanmazsın ve bazen kimin senden hoşlandığını ya da kim senin ondan hoşlandığını anlayamaz. Ama bazı zamanlar var. Beraber olma isteğinin iki tarafın da kalbine yerleştiği.

Çok naif iki taraf da. "Aman kırmayayım, aman üzülmesin." düşünceleri. Sonra, bi' taraf daha ağır sevmeye başlar. Bunu sezen diğer taraf, karşılığını ver(e)mez ve daha fazla hissettirmesini ister.

İlişkiler garip. Saf aşktan bahsetmiyorum elbette. İnsanın bütünü garip, ilişkileri nasıl olmasın ki?

Sevgiden kaynaklı mutsuzluğun özünde yatan şey sanırım süre. Tatmin olmak ya da olmamak değil anlatmak istediğim. O güzelliğin, güzelliğini yitirmesi. Ve bunun sebebi materyalizm değil. Belki egodur bilemiyorum. Ego deyip geçiştirmek istemiyorum çünkü çok "düz"e indirgemek oluyor bu.

Mutsuzluğun sebebi, güzelliği sürdürememek. Çünkü güzelliği sürdürebilmek tek taraflı yapılabilecek bir şey değil. Ne mutlu bunu deneyim edebilenlere, sürdürebilenlere. Bazı insanların sahip olduğu bazı faktörler var. Altını çiziyorum, materyalizm ile alakası yok bunun. Kimileri şans der buna. Kimileri karakter. Herkes başka bir şey söyler.

Sürdürememek bir şeyleri çok yorucu. Sevgiyi sürdürememek sanki bir ruh öldürücü.

Bütün olmayı başarıp, tekrar yarım olmak-oldurulmak.

Çok fazla şey var.