Herkes Dertli

Tumblr gibi blog yazma ortamlarında uzun zamandır dikkatimi çeken bir şey var: Herkes dertli. Evet, herkes. Toplumsal (siyasi ağırlıklı) sıkıntıların bireye yansımasından bahsetmiyorum. Bu ara hem podcastlerde hem burada iletişim üzerine çok fazla konuştum/yazdım ancak sürekli karşılaştığım bir şey hakkında yazmamak için direnmek zor.

Facebook ve Instagram gibi yerler daha çok olmak istediğimiz kişiyi yansıttığımız mecralar. Ancak için kelimelere döküldüğü mecralarda ciddi bir kasvet var. Bu mecralarda kasvetin bu denli ağır olmasının nedenini şuna bağlıyorum:

Anlaşılmak istemek. Ama anlaşılmak istemeyi küçük düşürücü bir hareket olarak algılamak. Bu nedenle de ulu orta (Facebook gibi) ortamlarda dile getirememek. Çünkü bu durumun bir virüs gibi yayılacağını bilmek. Tumblr, Blogspot gibi ortamlarda ise anonim olma şansını elde edebilmek. Anonim olarak içini dökmek. İletişim kuramadığın insanlar için biriktirdiklerini, iletişim kurmak için çabalamadığın insanlara biriktirdiklerini ve iletişim kurmak için çabalamayan insanlar için biriktirdiklerini dökmek yazıya.

Ya anonim olarak yazmayanlar?

Belki çevremden birisi yazdıklarıma ulaşır düşüncesi. Yazdıklarıma ulaşır, anlar, bana ulaşır düşüncesi. İçten içe yalnızlığın giderilmesini istemek. İçten içe anlaşılmak istemek. Bunun için çaba harcamamak.

Çünkü yanlış insanlara tölerans tanımış olmak. Çünkü kibirli olmak. Çünkü iletişim nedir bilmemek.

Lise birdeyken "Bu kadar insan yalnızken neden bu kadar insan yalnız?" sözü üzerine herkes yalnızlığının giderilmesini istiyor ancak bir başkasının yalnızlığını gidermek için adım atmak istemiyor yazmıştım. O günlerde sorunun kaynağını kibir olarak görmüştüm. yanıldığımı düşünmüyorum. Sadece eksik ifade etmişim.

Kafam çok dağınık. Çok yüzeysel ve karmaşık anlattığımın farkındayım. Bir eylemi veya eylemsizliği tek bir kategoriye indirgeyip (binlerce alt kategori dahil edilse bile) bunun üzerine bir şeyler karalamak haz duyduğum bir eylem değil. Bir bütünün içerisindeki, küme dışına itilmeye çalışılan bir gerçekliğin ifade edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ben, sen, o buradaki anlatılandan çok uzaktayız değil mi? Hep uzaktayızdır.

Neyse. Kafam çok dağınık. Anlatım bozukluğuna sebep olduysak affola.