Tarih Tekerrür

Bazen yaşadığınız hayatın tekerrürden ibaret olduğunu hissediyorsunuzdur siz de. Sabah kalktığın saat değişir, işe gittiğin yer, arkadaşların, insanları tanıma süreci, dinlediğin şarkılar...

Değişir bir şeyler ama değişmemiş gibi görünür. Bu değişiyormuş gibi görünen ancak değişmediğini düşündüğünüz şeyler içinize gelip oturur. Tohumunu kendi eker, kendi çapalar, kendi sular. Büyür, büyür ve yapmayacağım dediğiniz şeyleri yapmaya başlarsınız. Mr. Robot'ta bir monolog vardı. "Gerçekten seçimlerimizi bizler mi yaratıyoruz yoksa bize sunulan şeyleri mi seçiyoruz?" diye. Kafam karışık. Gözlerim uyuştu. Depresyona girildiğinde keyif alınan işlerden artık keyif alınamaması normaldir. Ya depresyona girilmediğinde? Her hararet bastığında, kasvet çöktüğünde insanın içine depresyon mudur bunun adlandırılışı?

Uzun bir zamandır bazı şeyleri yapmamaya ant içmiştim. Bazılarını hala yapmıyorum. Bazılarını yapmak zorunda bırakıldım. Kalıcı bir huzur (aslında huzur değil bahsettiğim ancak yerini dolduracak kelime bulamadım mazur görün) mümkün mü? Beraber akşam yemeği hazırladığımız zamanlar neden bu kadar kısa? Film izlediğimiz zamanlar. Anılarım neden hep kısa vakitlerden oluşmakta? Neden o anı devam ettiremiyorum? Hayır, o anın zihnimde meşgul oluşunu devam ettirmek değil isteğim. O ana geri dönüp devam ettirmek de değil. O an, anı olmadan önce, ben onu yaşarken neden devam ettiremiyorum?

Düğümü ne kadar çözmeye çalışırsam o kadar düğüm oluyor her şey. Pes etmiyorum ama bu yorgunluk fazla be. Yoruldum demekten yoruldum.