Döngü

İntihar etmek için köprünün direklerine çıkmış ve o sırada gerçekleşen trafik kazasını izlerken yanlışlıkla düşmüşüm gibi hissediyorum bazen. Ama o düşüş var ya o düşüş, bitmek bilmiyor bir türlü.

Kafamdaki sıkıntılardan mütevellit güzel bir denek olurdum diye düşünüyorum ilaç firmalarına. Hem para da kazanırım deyip mutlu olmak istiyorum ama... Olmuyor öyle. Zaten ne ilaç firmaları benimle irtibata geçiyor ne ben bu yolda bir şeyler yapmak için adım atıyorum.

Aslında, düşününce, hiçbir yola adım atmıyorum ben. Bir başka yazımda değindiğim içimdeki diğer ben de engel oluyor buna; zihnimdeki bozukluklar da. Gerçi bazen iyi şeylere neden oluyor bunlar. Bazen mi dedim? Nadiren'in binde birinde demeliydim.

Bir şeylerin temelini atıyorum ama kalıyor öyle. Üç sene evvel yazmaya başladığım albümümü hala yazıyorum. Sanırsınız ki her gün yeni şeyler ekliyorum şarkılara, bambaşka şeyler yapıyorum falan. Araştırıyorum sadece. Onu araştırırken başka bir şey çıkıyor önüme. Onu, bunu, şunu derken gün bitiyor. Ben bitiyorum. Bazen günlerce çıkmadığım yatağıma sığınıyorum, günlerce dışarı çıkmadığım evimde buluyorum yine kendimi.

"Lan düzeliyor bir şeyler!" dediğim an hep boka sarıyor. Demiyorum ben de. Desem de fark etmiyor çünkü bilirsiniz böyle şeyler nadiren olur. Üç ay boyunca üzerinde uğraştığım resmi beğenmiyorum da, yarım saatte karaladığım şey çok anlam ifade ediyormuş gibi geliyor.

İşle de olmuyor. Eyvallah çalışırken kafam biraz olsun dağılıyor ama. Ne bileyim. Yapmak istediğim bu değil ki diyorum. Sahi, sizin yapmak istediğiniz şeyler ne? Maddiyatın ötesinde, kendinizin kendinize engel olduğu şeyler?

Bazen bazı şeyler çok kolay görünüyor bana. Ama yap(a)mıyorum. Sonra o süreç kolaydan yapamazsına dönüşüyor. Biliyorum yaparım. Ama bu biraz OKB gibi, biraz sosyal fobi gibi. Anlamsız ama orada.