Hayat Gayesi

Diyorlar ki önemli olan adının önüne avukat, doktor, öğretmen gibi sıfatları koymak değil, insan olmak. İnanmak istiyorum buna ama gülünç buluyorum. Birey olmanın ne demek olduğunu bilmeyen toplumlar için gülünç bir cümle değil mi bu sizce de?

Reklamlarda, TV dizilerinde ve sinemalarda... Bilhassa bu alanlardaki Türk endüstrisinde: Her şey güllük gülistanlık. Mimik yoksunu bir herifin görünüşünden dolayı oyuncu -:)- olabildiği bir ülkede böyle kelamlar etmek... Mesleğinden ötürü beleş çay içebildiğin, hürmet gördüğün, sıra beklemediğin bir ülkede.

Yaşımı soranlara "Yirmi üçten gün alıyorum." diyorum. "Neden yirmi iki demiyorsun?" diye soruyorlar. Bugün anladım neden böyle bir kelam ettiğimi. Zamanın bazı şeyleri çözebileceğini düşünüyorum. En azından buna inanmak istiyorum. Çünkü uğraştığım şeyler zamanla rayına oturabilecek şeyler. Kovaladığım işler, edinmek istediğim meslek zamanla olgunlaşabilecek şeyler. Pişmeden hayal edilen noktaya ulaşmayı istemedim hiçbir zaman. Yaptığım işin hakkını vermeye çalıştım. Kafa patlattım. İyi olmuştur, kötü olmuştur bilemem. İçini boş bırakmak istemedim hiçbir şeyin. Boş bulduğumdan uzak durmaya çalıştım mümkün mertebe. "boş işlerle uğraşıyorsun." dediler, "Hayal bunlar." dediler. Umursamadım söylenenleri. Yapmaktan keyif aldığım şeylerin önüne geçmelerine izin vermedim. Bazılarını yaptım, yapamadım bazılarını elbet. Olup, olmayacağını bilmediğim şeylerin peşinden koşuyorum hala. Olmasını elbette istiyorum ancak katedilen ve kat edilmeye çalışılan yol, bu yoldaki kazanımlar daha değerli görünüyor benim gözüme.

"Şuraya gir daha iyi para alırsın.", "Neden şurada çalışmıyorsun?" diyorlar. Romantiklik yapıp "Para önemli değil." demeyeceğim. Elbette önemli. Ama hayalinin ve yapmaktan keyif aldığın şeylerin önüne geçmesi benim için bir problem. Lanet ederek çok kazandığım parayı, varımı yoğumu ortaya koyarak, elimden geleni yaparak, hakkımla kazanacağım az paraya tercih etmem, edemiyorum. Bunun negatif tarafını görüyor insanlar, hep. "Şöyle yapsaydın o hayalini 1 ayda gerçekleştirebilirdin.", "Daha hızlı adımlar atabilirdin.", "Hem güvencen olurdu."...

1 ayda olmasın, 24 ayda olsun ama huzurlu olsun. Yataktan kalkarken küfretmeden yapayım yapmam gerekeni. Bunun çok büyük bir dilek olduğunu düşünmüyorum. Ama insanlar böyle şeyler söyleyerek isteyerek ya da istemeyerek önüme engel koymaya çalışıyorlar gibi hissediyorum. İçimi bilmeden sadece görüneni tartarak yardımcı olmak istiyorlar belki. Kızmıyorum tabii. Anlaşılması zor biri miyim bilmiyorum ancak anlatmakta zorlandığımı biliyorum çoğu şeyi. Belki bu durumun sebeplerinden birisi de budur kim bilir?

Herkes, her şeye hızlıca ulaşmak istiyor sanki. Ben bunu gerçekten anlamlandıramıyorum, Anlayamadım hayatım boyunca da. Anı mahvetmek değil mi bu? Ayrıntılarda boğulmak kötü bir şeymiş gibi lanse ediliyor mesela. Detay neden kötü olsun ki? Yüzeysellikten nefret ettiğini söyleyip ayrıntıcı olmak kötü bir şeydir demek ne kadar tutarlı ki?

Bu yazıyı okuyan çevremdeki insanlara sözüm:

Ben, sizin istediğiniz gibi bir insan olamayacağım. Beklentiniz bu yöndeyse, hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Ortaya istediğim gibi bir şey koyamadığım vakit, paylaşamıyorum sizlerle. Üzgünüm. Ancak "İşte bu!" diyebileceğim şeylere ulaşamıyorum ne kafamda ne hayatımda. Ortaya koyamadan yardım talep edemiyorum. Sonsuz bir döngüye giriyor gibi bu durum. Egonuzu şişiremiyorum. İsteksizliğinizi bahaneler ile örtmeye çalıştığınızda yemiyorum. İletişimin ne demek olduğunu bilmeyen insanlara değer veremiyorum. Pozitif veya negatif önemli değil. Konuşmak önemli, saklamak değil. Ben yirmi üçümden gün alıyorum. Ne sevgili olduğum insanlarla, ne ailemle, ne arkadaşlarımla, ne de diğer insanlarla olan ilişkilerimde oyun oynamadım. Ruhumun yaşlılığını görebiliyorsunuzdur belki. Oyun oynayacak yaşı geçtim ben sevgili hayatımdaki insanlar. Bana doğrudan gelin, Doğrudan söyleyin her şeyi. Anlamamı beklemeyin, oyun oynamayın, "strateji" kasmayın. Ben yirmilerinde görünen yaşlı bir adamım.